Kelimeler eğirip cümleler örüyoruz hayata dair yaşadıkça ve hiç bıkmadan. Aşka düşürüyoruz ilmeğimizi sık sık. Aşkı üşüyen yüreğimizi aşkı söyleyerek ısıtıyoruz. Yalnızlığımıza kalkan olsun diye sıralıyoruz yaşanmamışlıklarımızı bir bir. Başkasının yalnızlığını görmemek ya da bizimkini göstermemek için kendimizi kandırma seanslarında sıraladığımız dizelere biz bile inanıyoruz.
Tükeniyoruz her cümlenin noktasında, her kelimenin imlasında. İçli bir şarkıyla yol alıyor söz, sönüyor ruhu diri tutan köz…
Ölüyoruz galiba ve yavaş yavaş. Ondan mıdır bu göz pınarlarımızdaki telaş?..
