Aynı yolun yolcusu, aynı hanın bekçisiyiz arkadaş…
Kol kola ya da omuz omuza…
Sen başka türkü tutturursun yol boyunca, ben başka.
Sen başka lisanı konuşursun belki, ben başka…
Ama yolumuz birdir, biliriz. Aynı hedeftir ereğimiz, görürüz.
Çok da kalabalık değildir. Sen, ben, bizim oğlan yürürüz.
Bazen…
Karşıdan gelenler çelme takar birimize, tutar kaldırırız. Önümüzü kesmeye kalkan olursa birlikte yükleniriz. Yıkar geçeriz!..
Gönüllüyüzdür sen, ben, hepimiz. Bununla övünürüz. Bile bile, isteye isteye azıksız çıkınsız baş koymuşuzdur, azmetmişizdir.
Kimimiz emek, kimimiz zaman, kimimiz para… Neyimiz varsa paylaşırız.
…
Ve fakat sen…
Sadece kendi verdiğini görüp diğerlerini yok sayarsan, olmaz arkadaş!..
Dün omuz verip öne çıkardığını bugün yıpratıyorsan…
Desteğini, katkını çekmekle korkutuyorsan…
Sitemlerle kaprislerle sırt çeviriyorsan…
Olmaz…
BİZ’e yakışmaz!..
Yanlış mı? Hepimizde var, insanız.
Ama yanlışa tahammülümüz yok. Çünkü yanlış yapma lüksümüz yok.
Birlikte düzelteceğiz, kimin neresi eğriyse…
Bugün ben öndeysem benim yolumdan, yarın sen öncüysen senin doğrundan…
Yol kıyısına dizilmiş, gözümüzü oymak için bekleyen bunca karga varken; sen-ben diye birbirimizin gözünü oymak ne sana ne bana fayda getirir.
Olsa olsa “AK”babaları sevindirir…
Hesap kesilecekse kesilir günü geldiğinde. Kimsenin kimseden korkusu, kimsenin kaygısı yoktur.
Önce hangisi arkadaş?
Önce yobazın, bölücünün, emperyalist uşakların hesabı mı kesilmeli, yoksa daha yolun başında birbirimizi mi yok etmeli?..
İyi düşün…
Düşünmeden attığın her adım…
Kırk elekten geçirmeden sarfettiğin her lafın…
Üzümünü de yok etmekte, bağcısını da bu bağın!..
(02,12,2009)
